Opis

Rodzina Fenocchio prowadzi winiarnię w Bussii, w gminie Monforte d’Alba, od 1864 roku, a dziś za gospodarstwo odpowiada piąte pokolenie z Claudiem Fenocchio na czele. Choć dom słynie z klasycznego Barolo, ma też niewielką parcelę po drugiej stronie rzeki Tanaro — półtora hektara w Monteu Roero, kupione w 2009 roku. Krzewy Arneis w wieku 10–15 lat rosną tu na południowo-wschodnim zboczu, na wysokości 300–350 m, w wapienno-gliniastej glebie średniej zwięzłości. Winogrona zbiera się w połowie września i delikatnie tłoczy, a moszcz przez dobę lub półtorej odstaje w schłodzonych kadziach ze stali nierdzewnej, aż opadnie osad. Fermentacja przebiega w kontrolowanej temperaturze, a wino dojrzewa wyłącznie w stali, potem jeszcze krótko w butelce — bez kontaktu z drewnem, żeby zachować czysty owoc szczepu. Rocznie powstaje około 12 tysięcy butelek z oznaczeniem Roero DOCG.

Barwa jest jasna, słomkowa, z wyraźnymi zielonkawymi refleksami. W nosie wino jest miękkie i warstwowe: na pierwszym planie rumianek, żarnowiec i białe polne kwiaty, za nimi jabłko, gruszka i nektarynka, a w tle kamienna mineralność. Na podniebieniu łączy świeżość z nieco pełniejszą budową niż wiele lekkich białych win z Piemontu; owoce o białym miąższu i cytrusy przeplatają się z delikatną nutą miodu, a lekkie mrowienie na języku podkreśla rześkość. Finisz jest sapidny, słonawy i długi.

Roero Arneis najlepiej podawać schłodzone do 10–12°C, w kieliszku do białych win o średniej czaszy, który dobrze zbiera kwiatowe aromaty. To wino do picia w młodości, kiedy owoc jest najświeższy; butelki warto trzymać na leżąco w chłodnym, ciemnym miejscu. Producent poleca je przede wszystkim jako aperitif, a także do białego mięsa, dań w wyrazistych sosach i ryb z grilla. Doskonale sprawdzi się przy krewetkach w sosie maślanym, homarze i innych owocach morza, a także przy pieczonym kurczaku z ziołami czy przekąskach z lekkimi serami.